‘Met het zand in de schoenen, worden we kampioenen!’ Het staat geschreven in bruine letters achterop de gele T-shirts bij de kinderen van de scholengemeenschap ‘t Zand uit Vleuten. Aikido Centrum Vleuten was uitgenodigd om onderdeel te zijn van een sportdag die eenmaal per jaar plaatsvindt. Ze willen graag ieder jaar iets nieuws aanbieden en ze hadden John benaderd of hij wilde meedoen. We hebben in opslag nog ergens zo’n veertig oude matten liggen, dus deze kwamen zeer van pas. Zelfs twee mattenkarren stonden daar nog? Daar waren we vandaag zeer dankbaar voor want dat scheelde ons heel wat gezeul. De leraar uit Vleuten had ze de dag ervoor al afgeleverd, dus we hoefden ze alleen nog maar te leggen met elkaar. Om 07:45 verzamelen onder de mega grote sporthal De Paperclip. Er waren diverse onderdelen als handbal, freerunnen, voetbal, taekwando, thaiboxen en aikido. De hal was voor de binnensporten en de rest vond buiten plaats op gras en zand. De grote zaal was verdeeld in vier delen waar wij links in het hoekje een eigen plaatsje hadden bemachtigd (lekker dicht bij de deuren in verband met de matten). Een mooie promotie actie voor de locatie Vleuten. We waren met zijn drieën: Jurgen Schildkamp, John de Jong en Peter van Lier. Vooral met beginnende rollers is het prettig om wat hulp te hebben met dit soort grote groepen. We zijn zeker niet voor niets geweest, want van al deze grote groepen was er maar één kindje die eerder al eens aikido had gedaan. Ga er dan maar aanstaan in je eentje.

De eerste les van John was een heuse voorbeeld les. Kinderen om zich heen verzameld en gevraagd wie weet wat aikido is. Daarna vertellen wat we gaan doen in het korte half uurtje dat we hadden gekregen per groepje: voorover rollen, achterover, wat dierenoefeningen waar je lenig van wordt en een echt aikido techniekje oefenen met elkaar. De ogen van de kinderen werden langzaam groter en het innerlijke energieniveau zag je daarin welhaast stijgen. Aan de slag. Ik kijk onderwijl de zaal door. Achter ons in de andere hoek wordt freerunnen gegeven. De docent heeft tweemaal twee kasten opgesteld en de kinderen moeten daar op verschillende manieren overheen. Eerst erop en dan als je op de grond springt draaien en doorlopen. Dan zonder voeten op de kast erover heen… Achter in de hoek zijn kinderen bezig met mega grote limoengroene ballen. Ik weet niet precies wat de bedoeling is, maar het zag eruit als een chaos van jawelste. Tegenover ons aan de andere kant teakwando, dat werd gegeven door Randy – die ik toevallig twee jaar geleden had ontmoet op een bijscholing over het puberbrein. Leuk om elkaar hier en daar weer eens tegen te komen en eens te horen hoe het gaat. De taekwando kinderen moeten schoppen tegen kussens en met een been in de lucht naar voren trappen terwijl ze naar voren hinkelen. De zaal ziet er vrolijk en gezellig uit met al die gekleurde kleren van de kinderen. Na twee lessen neem ik het even van John over, om de stem te sparen. De laatste twee zijn weer voor zijn rekening.

De stickers met namen op de borst van de kinderen helpen ons enorm. Je kunt kinderen snel aanspreken, belonen of motiveren met hun eigen naam. We variëren wat af want het loopt allesbehalve op schema: sommige groepen zelfs maar een kwartiertje. Als er wel tijd is, verzamelen John en Jurgen de kinderen om zich heen om gelegenheid te creëren voor vragen; en om te controleren of ze wat geleerd hebben. ‘Wie er een vraag heeft, mag zijn vinger opsteken.’ Het zijn de groepen drie tot en met vijf die we vandaag voor ons hebben. Je weet wel. Als je dan ‘goedemorgen’ zegt, dan zegt de hele klas als met een stem tegelijkertijd terug ‘Goedemorgen meester’. Geweldig. John stelt eerst zelf wat vragen aan de kinderen: ‘Wie kan mij nu vertellen waarom je met aikido geen kracht nodig hebt?’ Dan de kinderen. Vingertjes schieten in de lucht. Sommigen buigen dan voorover, vinger steeds hoger en open en neer; kijken je met dwingende ogen aan waardoor ze denken dat ze eerder aan de beurt komen. Meestal is dat ook zo. ‘Zijn jullie er goed in?’ Zullen we dan anders nog even laten zien? Riposteert John. JAAAAAHHHH!! Iedereen weer aan de kant en John demonstreert met Jurgen wat ronde technieken. Als een kindje op het eind vraagt: maar doet dat geen pijn dan? Antwoordt de juffrouw van de klas: Nee, deze meester heeft toch gezegd aan het begin dat je met aikido elkaar geen pijn doet! Iedereen snel zijn schoenen pakken, want de volgende groep staat al weer zeer ongeduldig te trappelen voor een aikido workshop.