Maandagavond 9 november was er een workshop omgaan met Sociale Media georganiseerd voor de dojo houders van de locaties binnen de vereniging Aikido Groene Hart. Onze border collie Skye vond het allemaal vreselijk interessant toen de bel steeds weer opnieuw klonk waarna de gasten een voor een binnen kwamen. Facebook is een van de belangrijkere media om in contact te komen met je doelgroepen tegenwoordig. Social media is inmiddels ook niet meer weg te denken uit het dagelijks leven. Niet alleen particulieren zijn continu bezig met onder andere Facebook, Twitter en LinkedIn; maar ook bedrijven begeven zich steeds meer op Social Media. In Nederland is na WhatsApp, Facebook het grootste Social Media platform met meer dan 9 miljoen gebruikers per dag. Wereldwijd zijn het maar liefst 728 miljoen gebruikers. Het is steeds belangrijker om aanwezig en zichtbaar te zijn als vereniging op Social Media. We hebben lang gezocht naar een expert op dit gebied en er eindelijk een gevonden.

Met Usha Narain van FourSidedKey zijn we nu reeds meer dan een half jaar met elkaar aan de slag. De resultaten van aandacht liegen er niet om, vertellen de maandelijkse rapportages die we van haar inmiddels ontvangen. Belangrijk aandachtspunt voor ons was hoe de vele informatiestromen van de verschillende locaties goed te organiseren. Mijn oude vakgebied uit de ICT kwam hier handig om de hoek kijken. Samen met Usha hebben we een strategie bedacht hoe dit op eenvoudige wijze allemaal te gaan implementeren. Dit soort processen zijn feitelijk experimenten waar je steeds je strategie moet aanpassen met wat er op het pad onderweg ontstaat. De hoofdlijnen worden gaandeweg echter steeds zichtbaarder, dus tijd om de dojo houders er ook wat actiever bij te gaan betrekken; hen te scholen hoe hier nu in de praktijk mee om te gaan. Er is zoveel mogelijk met de Sociale Media, dat je moet kiezen wat je allemaal wil vertellen. Tijdens de workshop konden we live wat zaken proberen en uitleggen. Skye had het na een poosje wel gezien en viel heerlijk op het kleed in slaap.

Onze dochter Joya, die nu in de tweede klas van het gymnasium zit, ging relaxed in de hoek van de bank verder met Grieks leren; zij heeft deze week toetsweek. Het is sowieso wonderlijk dat de jeugd tegenwoordig met keiharde muziek via de koptelefoon gewoon bijvoorbeeld een vak als geschiedenis kan studeren… Je ziet ze tegenwoordig ook fietsen met losse handen terwijl ze dan tegelijkertijd aan het app-en zijn. Dat moet ik echt niet proberen. Afijn, iedereen had deze avond een laptop bij zich of werkte liever via de mobiele telefoon. We konden elkaar ter plekke ‘taggen’ en dan hoorde je direct ‘Ping’…, bericht ontvangen. Usha had het goed voorbereid en we liepen er vlot doorheen. Na het vertrek van Usha, switchen we van koffie en thee, naar een hapje met een drankje. De dojohouders blijven nog even. Ondanks het feit dat je elkaar meerdere malen per week ziet – sowieso ons jaarlijkse vrijwilligersuitje en de EHBO-bijscholingen waar we elkaar extra ontmoeten, is het toch mooi om af en toe ook ervaringen te delen en in alle rust even met elkaar bij te praten.

Ieder voor zich vertelt dan even hoe het is in de eigen dojo: wat lekker gaat en waar je tegenaan loopt. Het is niet eens zozeer dat je vragen of problemen hebt waar je antwoorden op zoekt, maar meer het delen van de kennis door hardop te praten tegen elkaar. Het is wel zo prettig als een ander knikt, als je vertelt waar jij staat, dat hij of zij dat herkent of ook ervaren heeft. Vaak ontstaan vanzelf inzichten of oplossingen voor wat je bezighoudt. Dat is eigenlijk ook de creatiewaarde van dit soort bijeenkomsten. Verder stemmen we af hoe we verder gaan met ieders ontwikkeling. Wie gaat er welke opleiding bij Aikido Nederland straks volgen en hoe pakken we onderling dit met elkaar aan. Chay komt door de achterdeur kletsnat van de regen binnen van zijn voetbaltraining. Als de kinderen naar boven gaan om zich om te kleden, schenken we nog wat bij en kletsen we nog even wat door over hoe het met ieder persoonlijk gaat. Rond half elf ronden we de avond af. De hond springt op – er is weer wat te doen… Ik pak zijn riem om hem gelijk met de gasten uit te laten.