Gisteren was het ook al overvol in de Aikido Nederland dojo. Vandaag precies hetzelfde. Ruim honderdtwintig aikidoka’s op de mat voor de stage van Kobayashi Yukimitsu. Hij is geboren in 1960 en op achttien jarige leeftijd begonnen met aikido. Op school krijg je in Japan standaard Judo of Kendo. Toen hij eenmaal op de Universiteit Sasaki Sensei ontmoette, is hij helemaal into aikido. Sasaki Sensei was een leerling van Tamura Sensei. Gedurende zijn studie was Sasaki Sensei zijn enige leraar. Daarna is Kobayashi naar de Hombu dojo gegaan, waar hij nu een van de vaste instructeurs is met zijn zevende dan. Hoewel Kobayashi rechten heeft gestudeerd, is aikido alles voor hem. Hij is onze vaste delegatie vanuit Japan om les te geven namens Aikido Nederland. Als ik aan de Hombu dojo denk, dan verschijnt voor mij ook automatisch het gezicht van Kobayashi. Haast een soort Hombu icoon op het gebied van aikido. Kobayashi loopt exact op tijd de mat op, direct naar het midden en begint met de les. Ik blijf zelf wat aan de linkerkant van de zaal waar onze jeugd ook zit. Het is leuk om met hun te trainen. Ik kijk rond tijdens de warming up: de hele mat is bezaaid met aikidoka’s, van jong tot oud. Ik vind dat zo tof aan aikido: dat je met alles leeftijden door elkaar kunt trainen. De warming up is uitgebreid met het kloppen op de voeten met je vuisten, kloppen op je armen, borst, schouders en rug. Daarna het strekken van de polsen, wat rollen en we zijn er klaar voor.

We starten met ryote dori kokyu ho. Het is een soort verlenging van de warming up waar we elkaar even stretchen. Als ik met een van onze jeugdleden train, probeert ze vooral te duwen. Ik wijs haar erop dat ze moet zoeken waar ze mijn balans kan verstoren. Ja, veel beter. Oefff, dat is dan ook direct wel weer hard werken voor mij. We switchen naar shiho nage ura – nog steeds wat rek en strek bewegingen tijdens de uitvoering van de techniek. Daarna schakelen we naar yokomen uchi als aanval. Het mooie van Kobayashi vind ik dat altijd zijn hele lichaam tegelijk beweegt. Er stopt haast niets. Het is rond, maar ook wel recht. De entree is heel direct in en daarna kan hij onverwachts ineens een korte beweging maken. Van daaruit vertrekt hij direct weer door. We vallen niet goed aan. Hij legt de zaal stil en vraagt ons goed te kijken. Hij doet het voor met een denkbeeldig zwaard. Als je slaat bij yokomen met je schuin slaan en de aanvalslijn niet open gooien. Zijn twee handen blijven bij elkaar als hij binnenkomt. Als iedereen wil gaan staan, roept hij ineens: aiaiaiii!! Waarop iedereen pardoes weer gaat zitten. Gelach door de zaal, want wij dachten dat hij klaar was. Hij doet yokomen uchi kokyu nage voor. Mooi hoor, hoe hij als het ware inschuift na de entree als de uke weer omhoog komt. Juist doordat hij het langzaam doet, kun je mooi de aikido flow van de harmonie volgen.

Er is geroezemoes aan mijn linkerkant en draai mijn hoofd. Helemaal in de hoek ligt een hoge stapel matten waar vier kleine meiden op zitten. Ze hebben het blijkbaar veroverd en kunnen vanuit de hoogte kijken door de hele zaal. Iemand moet ze geholpen hebben erop te komen, want het is te hoog. Ze zijn met elkaar over iets heel belangrijks aan het kwebbelen; kijken in ieder geval alle vier heel serieus – het gaat om iets waarin de iPad centraal staat. Terug naar de zaal. De groepen worden gesplitst. De didactiek wordt aangepast. Eerst iedereen met een zwarte band met elkaar. Daarna de volwassenen zonder zwarte band en vervolgens de kinderen. Kobayashi probeert een groepsdynamiek op te starten. Hij doet het stap voor stap voor en de groep met hem bewegen. Hij telt er hardop bij: one, two, three and four. Als het goed gaat, kijkt hij verheugd en tevreden rond. Als de kinderen onderling van partner moeten wisselen draait hij met zijn vinger in de lucht rondjes. Soms lacht Kobayashi in zichzelf en praat hardop in het Japans. De meesten aan de kant lachen dan mee. Ik ook. Onze kids zijn druk aan het zoeken naar hun weg in de best wel complexe technieken voor hen. Mooi hoor hoe dat gaat. Als het niet klopt, pauzeert het even, wisselen hand en dan weer verder. Hij zijn innerlijke processen die afgelopen worden, zonder hulp van buitenaf. Een goed teken. Als ze de weg gevonden hebben, gaan ze daarna direct als een speer met een keurige rol voorover.

Dan naar yokomen uchi irimi nage. Het is een aparte vorm. Na de best wel direct entree, waar Kobayashi overigens naar achteren schuift, passeert hij de uke aan de achterkant en houdt tegelijkertijd met de andere hand contact. Dan verplaatst de voet onder de hand iets door naar voren en dan pakt hij de achterkant van het hoofd van uke. Deze trekt hij ineens naar achteren terwijl het been achter de rug zich ook verplaatst. Hele mooie beweging om te zien. De meesten van ons moeten even zoeken naar de juiste vorm. Dan dezelfde aanvalsvorm met wat wisselende technieken als shiho nage, kote gaeshi. Iemand met een handicap aan zijn linker arm is druk bezig. Hij kan zijn arm niet optillen, zie ik, en gooit daarom zijn heup iets omhoog. Daardoor kan hij met zijn lichaam de schouder van de betreffende arm in de beweging van de aanvallende hand laten vallen. Magnifiek om te zien. Het is even wennen, maar werkt prima. Zijn ervaren uke is geduldig en werkt behulpzaam mee tot hij de juiste beweging voor zichzelf gevonden heeft. Opnieuw werken we in verschillende groepen. Zeker meer dan een derde van deze hele opkomst zijn kinderen. Wat natuurlijk goed en prachtig is. Kobayashi was de tijd vergeten en schrikt als hij hoort dat de les is afgelopen: haaaaiiiii?!! De vergissing wordt hartelijk ontvangen door de aanwezigen. Wilko prijst in zijn nawoord de opkomst van de jeugd en merkt op dat er een nieuwe zoektocht is aangevangen omdat er een nieuwe generatie is bijgekomen. We ronden snel af wat er was nog een privé stage voor de Talentontwikkeling. Haast een privé les van Kobayashi Shihan voor deze groep aankomende aikido talentjes!