Op zaterdag 20 februari was het weer zover: de jaarlijkse Dutch Aikikai Foundation bijeenkomst, oftewel: de DAF-dag. Ditmaal met Wilko Vriesman (de directeur van onze Federatie) en Kobayashi Shihan. Zijn laatste dag in Nederland. Hierna vertrekt Kobayashi weer naar Japan. Wilko opende de stage met weer wat stevig basiswerk. Onze federatie heeft ook complimenten gekregen vanuit Japan over ons basiswerk. Vervolgens bouwt Wilko op deze basis wat nieuwe technieken uit zijn eigen arsenaal. Hij combineert voor ons het werk van Christian Tissier, Kobayashi, Ikeda en anderen. Een grote kracht van Wilko is dat hij ‘taal’ weet te maken voor het werk dat achter deze prachtige technieken zit. De actie leeg laten vallen, werken met het centrum van de partner. Hoe gaat dat? Hoe doen die grote jongens dat? Wilko neemt ons stap voor stap mee om dit soort zaken te doen en te mogen ervaren.

Het tweede uur nam Yokomitsu Kobayashi Shinan voor zijn rekening. Het is werkelijk verbazend hoe deze man beweegt. Het ziet er zo soepel uit. Als een ‘kat’ lijkt hij soms te manoeuvreren in een techniek. Het lijkt alsof hij in een andere wereld kruipt als hij zich bezigt met aikido.

Heel langzaam laat hij de ander zijn gebied binnenkomen. Hij houdt contact en weet precies waar je zit. Hij zit als het ware constant op je. Dan neemt hij je mee in een andere richting, allemaal heel rustig. En ‘ineens’ draait hij zijn heupen, zakt diep in zijn centrum en je ‘moet’ rollen. Wegwezen!, roept je lichaam van binnen… Tijdens het werken murmelt hij zacht Japanse woorden die voor mij haast, omdat ik er niets van versta, melodieus klinken. Gelukkig laat hij alles nogmaals een paar keer in slow-motion zien. Hij verplaatst je lichaam, zet je arm in een andere positie en laat je ‘voelen’ dat je zo beter staat. Geweldig om te zien en erg leerzaam om zo te trainen. Er is hard gewerkt tijdens de stage. Dat langzame bouwen en geconcentreerd werken kost op de een of andere manier bergen met energie.