Zaterdag 4 juli was alweer de laatste stage van dit seizoen. Veronique zou opgaan voor haar shodan examen. Een spannende dag. Marc Jongsten heet iedereen hartelijk welkom en geeft aan dat er een speciaal schema is geselecteerd van oefeningen op deze uitzonderlijke warme dag. We zullen een aantal pauzes krijgen om wat te drinken en Marc heeft voor water gezorgd. We gaan niet rollen of met vrije val werken op deze stage. Rustige technieken met vooral aandacht voor de entree. Studeren dus. We beginnen met ai hanmi ikkyo ura. Arm op tijd openen en achter de partner schuiven met je achterste been. De andere hand op de elleboog van de partner en doordraaien met het lichaam. Het is niet zo dat de arm kracht zet op die van de partner, maar de bedoeling is om het lichaam te laten draaien waardoor de arm meedraait.

We draaien zeker een half uurtje zo door. Prima eigenlijk. Zoeken naar een eigen kadans zodat je niet meer moe wordt. Ik laat bij dit soort werk mijn achterste voet altijd hard op de mat landen. De bonk geeft het ritme voor zowel mezelf als voor de partner. Ik heb geleerd dat je bij dit soort werk geen enkele weerstand moet bieden. Zoek de flow, noemt Marc het later. Meegaan met de stroom, dat is de crux. En nog lekker ook, weet ik inmiddels uit ervaring. Dan de daaropvolgende oefening: zelfde aanval, maar nu als techniek irimi nage. De voet schuift nu alleen iets verder door achter de partner en je pakt het hoofd. Wederom niet trekken aan de partner en het onderlichaam het werk laten doen. Je moet de ander ‘envelopperen’ zegt Marc. Inpakken als een cadeautje en doordraaien. Het is niet nodig om een ukemi te maken, tot aan de balansverstoring is voldoende. Heerlijk werk. De kunst is, geeft Marc aan, om te ‘blenden’ met de energie van de partner. Samen één worden.

Dan een pauze van tien minuutjes. De aanval verandert naar shomen; techniek wordt ikkyo omote. Marco uit Amsterdam komt ook de dojo binnen lopen – een boom van een kerel. Marc vraagt hem voor de klas en begint hard te lachen. Het is niet te geloven, legt hij uit, maar Marco blijft op de een of andere manier groeien. ‘Iedere keer als ik hem zie, lijkt hij weer groter.’ Hilariteit in de zaal. Als ik zelf met Marco aan de slag ga, merken we beiden dat we weer kracht proberen te zetten. ‘Het is iets mentaals,’ merkt Marco op. Als hij licht naar achteren stapt, in plaats van vooruit, gaat het met gemak. De laatste aanval is katate dori. De bedoeling is om geen tenkan te maken, maar met je buik iets mee te bewegen met de aanval. Daarna terugdraaien en je voet achter de ander plaatsen om de balans te verstoren. Fascinerend is dat als je wilt dat het lukt, het niet gaat. Maar als je het gewoon doet, het moeiteloos werkt. Het is de pre-beweging vertelt Marc. De blauwdruk van de beweging die je in je hoofd hebt vóór je start. Hetzelfde gevoel als: klaar voor de start en …

Nog een kleine pauze en dan beginnen de examens. Van Aikido Groene Hart gaat Veronique Donia Nota op voor haar zwarte band. Ze heeft er keihard aan gewerkt het afgelopen jaar. In de lessen zijn vaak korte proefexamens afgenomen. Ze was er wat ons betreft helemaal klaar voor. Veronique heeft een eigen leerpunt in het traject voor de shodan. Haar eigen werk waar ze voor zichzelf graag voor wilde slagen vandaag. Na de kyu-graden examens zouden de shodan examens volgen. Ze mocht als vierde kandidaat op. Eerst een reeksje suwari waza. Dat ging prima, vlot, helder en vloeiend. Een korte aarzeling hier en daar, maar prima herstelt in het bewegen. Neutraal gelaat weten te houden op belangrijke momenten en tot het einde een strakke performance. Van Marc een mooi compliment dat het er goed uitzag: geslaagd voor de zwarte band. Groot applaus. Om trots op te zijn en nu lekker vakantie!