Dankzij het aikido leraren team van Aikido Groene Hart konden wij een fantastisch avontuur beleven in Nepal. Een aanbieding van een prachtige rondreis kwam langs via de email die we niet voorbij konden laten gaan. Lastig was dat er gedurende twee weken dan drie dojo’s geen leraren waren, want John ging ook op vakantie. Een kort berichtje via onze AGH-leraren whatsapp-groep had dat al snel opgelost. Dat voelde erg goed, want dat betekent dat we in een zeer volwassen stadium zijn aangekomen binnen onze vereniging. Ons Nepal avontuur begon aan de voet van het majestueuze Himalayagebergte in Kathmandu. Een zeer stoffige hoofdstad met ontzettend veel lawaai. Constant keihard getoeter toen we naar ons hotel werden gereden. Vele apen klommen over de afgebroken muren in de binnenstad tot onze stomme verbazing. De eerste dagen gingen over het verkennen van deze oude stad met de koninklijke paleizen, de Monkey Temple, de Pashupatinath Temple (van Shiva) en de Boudha Stupa. De kakafonie aan geluiden was non-stop vanaf ‘s morgens vijf uur tot laat in de avond. Dat was wel even wennen. Het oversteken stond gelijk een het kruisen van een steppe waar een kudde buffels in een stampede voorbij raast. Met gevaar voor eigen leven en je ogen goed de kost geven om veilig aan de overkant te komen. Vooral veel fietsers, scooters, brommers en motoren.

Emotioneel ging het alle kanten op gedurende deze reis. De schade van de aardbeving, die tijdens ons verblijf precies een jaar geleden was gebeurd; de armoede en vele zwevers op straat; de indrukwekkende historische culturele schatten; het plezier van de kinderen die we hebben ontmoet en de schrijnende verhalen van de vele Nepalesen die we hebben gesproken. Een hele goede en leuke gids met zeer vaardige chauffeur stond tot onze beschikking gedurende twee weken. De vierde dag richting Pokhara waar magnifieke uitzichten op groene heuvels en vele rijstvelden een enorme indruk op ons hebben gemaakt. Een spannende klimtocht met onze kinderen door vleermuisgrotten waar we maar ternauwernood doorheen kwamen met onze grote lange lichamen. Diepe rivieren onder ons, waar we helemaal beneden in de grotten op speciale plaatsen nog net het gouden zonlicht konden aanschouwen, op een heel bijzondere manier spelend door de spelonken. Nat, slibberig en koud weer naar boven waar we onderweg zingende en neuriënde oude hindoeïstische vrouwen passeerden met die markante rode plek op hun voorhoofd. Voor hun waren deze toeristische plaatsen vooral heilige plaatsen om te bezoeken. Over mistige meren varen naar de overkant om een lange wandeling te maken naar een stupha die hoog boven op een berg lag. Onderweg natuurlijk de prachtigste vogels en arends die gewoon rakelings langs je hoofd vlogen om aan te kondigen met hun gekrijs dat dit vooral hun gebied was.

We hebben veel lange tussenreizen gemaakt onder andere naar Lumbini, de geboorteplaats van Gautama Boeddha, de stichter van het boeddhisme. Een echte pelgrimsplaats. Onze gids Keshar wist er enorm veel van en we hebben hem dan ook het hemd van zijn lijf gevraagd. Bij de bodhiboom ontmoetten we een bijzondere monnik die geboren was met allerlei ingewikkelde lichamelijke beperkingen. Mooie gesprekken en onvergetelijke momenten. Het meest indrukwekkend was voor ons wel het Nationale Park van Chitwan. Waar we laat aankwamen en er nog een avondprogramma stond gepland: een wandeling bij de zonsondergang naar de rand van het park bij een rivier. We hadden ongelooflijk veel geluk deze avond. Er kwam net een zeldzame volwassen Indische neushoorn aanlopen die wilde gaan baden in de rivier. De gids maande ons tot stilte en dat we moesten bukken. Wat een kolos zeg, dat beest. Eerst twijfelde hij met zijn kop hoog in de lucht alsof hij ons rook. Maar na wat aarzeling, liep hij toch door het water in tot vlak voor ons. Alsof dat nog niet genoeg was kwam er ook nog even een olifant van links aanlopen. Nog even spannend hoe deze twee van de big-five met elkaar zouden omgaan in het water. De neushoorn maakte zich groot naar de olifant, die net alsof er niets aan de hand was, doorliep naar de andere kant van de rivier. Een van de prachtigste dieren was toch wel het unieke grote Sambar-hert met zijn egale donkerbruine vacht. De vrouwtjes statig en de mannetje met kolossale geweien.

In Chitwan zijn we een paar dagen gebleven. Een wandeling zeer vroeg in de ochtend door de jungle waar we verse sporen van panters en tijgers hebben gezien. Twee liter water per persoon extra bij ons vanwege de hitte. Super gaaf om dit soort tochten te maken. Heel apart en een voorrecht om al die wilde dieren in hun eigen habitat te mogen ontmoeten. Een safaritocht met de jeep behoorde tot het middagprogramma en een ochtendje in een houten – uit een boomstam zelfgemaakte kano, de rivier af. Letterlijk langs de krokodillen die op aanraakafstand links en rechts langs ons gleden. Natuurlijk doodstil in de wiebelige kano – de kinderen hielden hun adem in. De gekste dingen hebben we gezien. Op de terugweg naar Kathmandu passeerde een jeep ons met hoge snelheid. Op het dak stond een geit vastgebonden met een touw aan zijn nek aan de dakdrager?! Het rijden in bergen gaat gepaard met hard remmen en snel optrekken. De geit dan weer vol in zijn voorpoten, dan weer moesten zijn achterbenen het volle gewicht onverwachts dragen. Vol bewondering heb ik zitten kijken. En me afgevraagd hoe het voor de bestuurder zou zijn als hij op het dak zou staan en de geit even achter het stuur. Later stond trouwens deze jeep aan de kant met politie. We hebben ook veel contact gemaakt met de lokale bevolking. Diverse scholen bezocht en veel vragen van kinderen beantwoord. Een project staat overigens in de steigers om op te gaan starten, maar daarover later meer. Mede dankzij alle leraren van AGH hebben we intens genoten van deze onvergetelijke excursie. Waarvoor onze hartelijke dank!