Thomas Huygen krijgt een samoerai zwaard in zijn handen gedrukt van Erik Louw. Hij gaat zitten richting de kamiza en groet rustig en bedaard. Draait zich om naar het publiek en blijft een tijdje zitten in seiza. Onbewogen. Iedereen zit in afwachting wat er gaat gebeuren. Het was niet aangekondigd of iets dergelijks, dus niemand wist wat er zou gaan gebeuren. Het werd eigenlijk steeds stiller in de zaal, ook aan de zijkant bij de tafel waar tot dan toe lekker werd gekletst. Ineens springt Thomas op en slaakt een harde kia. Indrukwekkende sprong van zeker anderhalve meter hoog. In de lucht trekt hij zijn zwaard. Mooie focus met krachtige uitstraling. Je moet je indenken dat er een tegenstander aankomt en dat deze op een bepaalde manier aanvalt bij dit soort kata’s. Dat was voor mij niet ingewikkeld. Denkbeeldig zag ik steeds de aanvaller steken of slaan tijdens de uitvoeringen van Thomas. Mooi om te zien deze performance. Ik was halverwege deze stage binnengekomen en zat in afwachting van de volgende stage te wachten. Tof dat ik dit nog kon meemaken. Afgelopen zondag was er een speciale stage voor NOC*NSF waar Aikido Nederland door diverse secties vertegenwoordigd werd. Vier stages heb ik meegedaan.

Ruud van Ginkel was de eerstvolgende. Een vrijheid blijheid gevoel, krijg ik altijd als ik Ruud aan het werk zie voor de klas. Het is niet van de harde, eerder van het zachte. Hij heeft de flower power tijd meegemaakt en dat was voor hem de mooiste periode. In de jaren tachtig werd het steeds harder, vertelt hij het publiek. Gelukkig vond hij een meester die een stijl had die bij zijn zachte manier van werken paste. ‘Vandaag kun je verschillende stijlen meemaken, maar het belangrijkste is dat aikido bij je past,’ aldus Ruud. Ik ben een keer uke voor de klas. Als ik grijp naar zijn pols, stapt hij relaxed en ontspannen opzij. Ik hang met een been gesterkt in de lucht precies nog net in balans. ‘Alleen je heup hoef je nu nog iets te draaien.’ Ik kan nog net wegrollen zonder de kamiza te raken. Ernesto Ladavas zat daar vlak achteraan met een stage. Een stuk steviger werken. Duidelijk, praktisch en pittig – getuige het snelle afklappen van de uke na de laatste gedemonstreerde techniek. We draaien een rijtje: irimi nage, shiho nage, kote gaeshi, soto kaiten nage. Lekker doorwerken non-stop achter elkaar. Tussendoor legt hij het nog eenmaal uit. Hij vertelt erbij dat als de tori het niet helemaal goed heeft gedaan, je toch gewoon je ukemi moet nemen. Zoeken in het moment zelf. Een energieke uitstraling deze zesde dan aikidoka en veel technisch werk.

De derde stage werd gegeven door Wim Dijkland van Tomiki aikido. Hij licht toe dat vooral de taisabaki belangrijk is met een stevige grondhouding. Het afstand houden en het lichte werken is de kern van Tomiki. Het is een direct vorm. We werken met jodan tsuki en shomen waar we eerst trainen om rustig rechtop te reageren op de aanvaller. Daarna volgen de technieken. Als we bezig zijn, komt Wim verscheidene malen bij ons langs. Hij legt uit hoe je moet staan en weet onze vragen helder toe te lichten. Inkomen bij jodan, iets van de lijn af, een hand bij de stoot hand van de partner en de andere bij de achterste schouder. Bij het vinden van de juiste afstand hoef je maar een kleine voorwaartse beweging te maken en de ander valt. De laatste stage is van de sectie Takemusu, Paul Keessen. Hij varieert allerlei ikkyo’s, nikkyo’s en sankyo’s vanuit uchi kaiten. Paul beweegt als docent voor de klas sierlijk en stijlvol. Rechtop ook. Hele toffe vormen waar hij een aardige variant meegaf op de nikkyo ura. In plaats van de bovenkant van de pols te pakken, haakt hij van onderen in op de pols en draait behendig zijn heup naar achteren. Net zo effectief kan ik je vertellen. Bij sankyo is het even zoeken tussen omote en ura. Als hij dat ziet bij de aikidoka’s op de mat, grijpt hij nog even kort in en licht toe waar het verschil zit: pols voor de borst bij omote, laat hij zien.

Aansluitend aan de stage was de AlgemeneLedenVergadering van de bond Aikido Nederland. Vanuit mijn rol als opleidingscoördinator heb ik de cijfers van afgelopen seizoen toegelicht. De evaluaties van beide opleidingen, zowel niveau 2 als niveau 3 kwamen zeer goed uit de bus. Beide niveaus scoorden bij de leraren in opleiding een acht. Een van de nieuwe zaken in dit seizoen was de digitale portal waar leerlingen hun portfolio’s konden uploaden. Zeer handig ook voor de examinatoren die zo vooraf alle gelegenheid hadden om vanuit huis de bestanden rustig te kunnen doorlezen. Vanuit de evaluaties is veel feedback verzameld over de inhoud van de opleidingen en meegegeven hoe een en ander nog verder verbeterd zou kunnen worden. Dat is serieus genomen door de ALV en het centrale deel van de opleiding wordt nu verder uitgebreid. De meesten hadden een verzoek of sommige onderdelen wat dieper aan bod konden komen. Daarnaast was het vele verzoek om vooral meer met elkaar te gaan doen en delen. Niet alleen in kennis, maar ook op de mat van elkaar leren. Eigenlijk net als op deze stage van vandaag. Er zijn momenteel al 150 gecertificeerde aikido leraren in Nederland, niet slecht voor onze jonge bond. Net als onze eigen vaste plek op Papendal. Het overstijgt de secties en is een neutrale professionele locatie op dit topsportterrein in Papendal. En daar mogen we best trots op zijn!