Zaterdag 20 juni was het eindelijk zover. Vele maanden voorbereiding en oefenen hebben hun vruchten afgeworpen in een fantastische gebeurtenis. Het grote aikido kidsfeest waar in totaal zo’n zeventig kinderen hun kunsten mochten vertonen aan familie en vrienden. Er zijn grote veranderingen doorgevoerd in de aikido kids lesprogramma’s. Het AikidoKidTeam heeft dit seizoen een doorlopend kyu-graden systeem ontwikkeld en meer geïntegreerde les onderdelen waar spelen en leren elkaar op efficiënte wijze versterken. Plezier in de les staat nog steeds op nummer één en om de kinderen te motiveren is er een speciaal aikido diploma ontwikkeld. Vijf uitdagingen per seizoen hebben we ons ten doel gesteld en deze worden afgetekend op hun diploma na de passages ervan. Vandaag was de laatste uitdaging: een demonstratie voor een groot publiek. En dat loog er niet om, ruim 250 mensen kwamen af op deze ludieke belevenis in Woerden. De kroon op het werk van de kinderen, want ze hebben super goed hun best gedaan dit seizoen.

Het programma hadden we een paar maanden geleden al uitgedacht, alleen de aankleding van de middag was nog even puzzelen. In een ontmoeting met Kees Bal, iemand die veel ervaring heeft in de theater wereld, vroeg ik hem of hij eens met ons mee wilde denken hoe dit aan te pakken. Toen we destijds voor het eerst samen in de kale sporthal liepen om kennis te maken met de omgeving, begon hij direct hardop te praten over filmdoek, donker, gekleurd licht aan de zijwand. Een en ander sprak direct tot de verbeelding en daar is de levensvonk ontsprongen voor dit evenement. Het leek ons ook leuk om een doorkijkje te geven aan de kids hoe deze nieuwe door hun nu geleerde technieken dit seizoen er over een paar jaar uit zouden zien. Een heel demonstratieteam opgetuigd met volwassenen om ook daar een demonstratie van te kunnen geven. In de ochtend met elkaar de hele zaal omgetoverd tot een soort theater omgeving. Lichten in de grote sporthal uit en de led-verlichting aan de zijkant aan. Het lijkt wel een ‘vrolijk spookhuis’ riep een van de eerste kinderen die binnenkwam en zijwaarts de zaal inkeek. Langzaam stroomde de zaal al snel behoorlijk vol.

Om 13:05 was de aftrap. Zaal donker en licht naar de mat. Iedereen een hartelijk welkom en een korte introductie. Op het grote scherm werd de foto van het Aikido Jeugdboek met Kitsune (onze dierenheld is een Vos) getoond. Een warming up met 70 kinderen op de mat en luidkeels allemaal tegelijk: ichi, ni, san, shi… Ontroerend, hartverwarmend en indrukwekkend. De sfeer was lekker gespannen, maar er zat ook nieuwsgierig plezier in de oogjes van de kinderen. Een voor een werden de demonstraties van de drie groepjes gedaan, onder luid applaus van het publiek. Daarna volgde de demonstratie van de volwassenen. Om de verbinding met de kinderen vast te houden, deden steeds twee mini aikidoka’s de techniek eerst samen voor. Daarna werd Peter van Lier om beurten aangevallen door steeds drie aanvallers: met een zwaard, met een stoot en met een mes. Veel vrijwilligers hebben hard gewerkt om dit mogelijk te maken vanuit de vereniging. Zonder hen was dit nooit gelukt. Tijdens dit plenaire dankwoord ging plotseling de telefoon.

Rob loopt druk over de mat naar mij toe om te zeggen dat het voor mij was. Een zucht van verbazing en irritatie door de zaal dat dit tijdens het feest nu kon gebeuren?! ‘Met wie spreek ik? Kitsune! Yes, you can come in. Please do!’ De zaal verlichting verandert plotsklaps en Japanse muziek knalt door de zaal. Door de deuropening komt Kitsune langzaam en eerbiedwaardig binnenlopen. Een grote vos in aikido pak met hakama. Ik buig respectvol voorover. De gezichten van de kinderen spreken boekdelen. Monden vallen open, hangende schouders – totale ontsteltenis. ‘Kom we gaan snel met zijn allen op de foto.’ Iedereen dringen om vooral naast Kitsune te mogen staan. Na de groepsfoto konden alle kinderen hun getekende aikido diploma en paspoort met behaalde kyu-graad dit in de andere hal ophalen. Een ouder liep langs me en stak zijn duim op: ‘Een megaspektakel, super gewoon!’ Toen iedereen vertrokken was en alles weer op zijn plaats, zei ik tegen een collega: ‘Zo, net of er niemand geweest is’ en we trokken de deur achter ons dicht. Toch apart zo’n ritueel: lege hal, drukte, opbouwen, inloop, ontmoetingen, spanning, demo, plezier, afscheid. Niets, iets, niets… maar in de harten van velen is er zeker iets veranderd vandaag.