Super vette workshops. Het waren er vier achter elkaar. We begonnen om 15:00 met de eerste groep. Een workshop emmer drummen. De kern van dit soort workshops is luisteren en samenwerken en als laatste inbreng voor je eigen ruimte. In die ruimte moet je een eigen ritme zoeken en laten horen aan de groep. Spannend. Anderen wachten dan geduldig terwijl ze de maat blijven aangeven. Een lange grote reus is het: Martin van der Putte. De kinderen zitten in een halve cirkel om hem heen. Na een korte introductie van mij uit, gaat hij staan. Kinderen kijken vanaf de banken omhoog naar hem. Martin vertelt over zijn enerverende reis door Afrika toen hij twintig jaar was. Op zoek naar wilde dieren, maar kwam in aanraking met mensen die wilde dansen maakten op prachtige ritmische trommelmuziek. Niet eens op echte trommels maar op emmers, stoelen, jerrycans. Wat zij konden, vond hij geweldig. Dat wilde hij ook leren. Op zoek naar diverse leraren en inmiddels staat hij zelf voor de groepen. Martin studeerde percussie in diverse landen en zich verdiept in meerdere stijlen. Een eigen methode heeft hij ontwikkeld als autonome percussiedocent met eigen ideeën en frisse invalshoeken. Hij doet heel veel verschillend werk, maar ritme is altijd zijn rode draad.

Het was een verrassing voor de kinderen. Martin pakt een emmer en begint er van alles over uit te leggen. Hij wil direct duidelijke afspraken maken. Als hij zijn hand in de lucht steekt, dan is het stil. Even testen… Een ervaren docent die binnen een paar tellen de groep in zijn zak heeft. De hanger van de emmer komt onder je voet en de bovenkant van de emmer op je teen. Waarom is dat eigenlijk? Dan kan het geluid eruit. Probeer maar eens te praten met je mond dicht, dat is ook lastig. MMMMMMmmmm, een druk binnensmonds gemompel. Hij legt uit hoe je de stokjes moet vasthouden en vraagt twee andere kinderen te helpen de emmers uit te delen. Daarna de stokjes. Binnen twee seconden een OORVERDOVEND GETROMMEL. Hand in de lucht. Stilte. We gaan eerst onderzoeken welke soorten klanken er in de emmer zitten, zegt Martin. Bovenop in het midden zit de bas. Probeer maar eens… Ze doen Martin na. Zeven keer in het midden en daarna stokjes in de lucht. Heel interessant om te zien hoe je in een groep een gezamenlijkheid ontwikkelt in zo’n korte tijd. De groep dwingt het ritme af. De workshop is opgesplitst in drie delen: eerst onderzoek klanken, dan een vraag en antwoord spel en vervolgens binnen het groepsproces zelf je eigen ritme laten horen. De kleinste groep roffelt er met de stokjes in hun grijpgrage knuistjes driftig op los.

Dan een wave: om beurten. Het is een alertheidstest en het leren beheersen van je energie. Hele mooie relaties zag ik ook hier met aikido. Bovendien een behoorlijke motorische uitdaging. Je moet luisteren en dan het ritme van de percussionist na spelen in hetzelfde ritme en op dezelfde plaatsen: midden emmer, rand , zijkant, op onze budo matten of op de bank links en rechts van je. Om het eenvoudiger te maken heeft Martin zinnetjes bedacht: doe de deur maar open. Op de ‘o’ van open raak je dan de rand van de emmer. Geniaal. Je ziet de kinderen met heel serieuze gezichtjes geluidloos de zinnetjes nazeggen terwijl ze super geconcentreerd nadoen wat de docent heeft gedaan. Soms tikken ze de stokken tegen elkaar in de lucht. Het is dan net of het keihard regent, dat geluid. Dan de linker kant speelt ‘Doe de deur maar open’ en de andere banken er dwars tegenin ‘Doe de deur maar dicht’. Wat een festijn zeg. De volgende groepen worden qua spelen steeds beter. Logisch. Martin past zijn programma hierop aan en er komt Afrikaanse zang uit zijn keel. Het klinkt heel apart en de kinderen zijn zichtbaar onder de indruk. Een enorm succes deze workshops. De kinderen hebben genoten van de middag. Eentje riep in de gang tegen zijn moeder: mama ik wil nog een keer! Een mooie afsluiter van het seizoen voor de kinderen. De eerste week van september beginnen de lessen weer. Hele fijne vakantie allemaal!