Druilerig weer op vrijdag 27 december. ‘s Ochtends rond 09:00 verzamelen we voor de dojo in Woerden om op weg te gaan naar de Winterstage in Amsterdam van Wilko Vriesman, de directeur van onze federatie. Onderweg lekker even bijkletsen hoe we de kerstdagen hebben doorgebracht. Veel internationale gasten die ochtend in de Vriesman-dojo. Met zo’n vijftig personen op de mat. Wilko loopt met een brede glimlach naar ons toe en opent de Winterstage. Het thema van de stage is om te leren centreren en van daaruit te bewegen. We beginnen met wat praktische zwaard oefeningen die ochtend.

Als je het zwaard wilt heffen, houd de ander zijn hand op jouw hand; daardoor kan het zwaard niet naar boven. Als je achterste been bijschuift terwijl je de rest van je lichaam laat staan, lukt het opmerkelijk genoeg wel om je hand met zwaard te heffen. Na dit een tijdje gedaan te hebben, schakelen we ineens naar de totaal tegenover gestelde beweging. Als de ander je hand tegenhoudt, laat je jouw eigen centrum vallen en wissel je alleen de heup. Degene die het zwaard probeert tegen te houden, wordt desondanks verrast en het zwaard snijdt probleemloos zijn eigen weg door de lucht. De partner in een onhandige positie achterlatend.

Je eigen centrum leren pakken in een actie, noemt Wilko werken in de ‘void’. Ik moet dan direct aan Rand denken uit het de fantastische fantasie sage ‘The wheel of time’ van Robert Jordan uit mijn jeugd. Rand is zijn halve leven bezig geweest om in de ‘void’ of leegte te kunnen komen en later te kunnen blijven. Wilko merkt op dat de meesten bij ‘de partner’ het lege punt zoeken. De kunst is om deze in jezelf te vinden. Het is er al vóór de partner je vastpakt. Deze valt er als het ware in. Met dit principe werken we toe naar diverse technieken met als uitdaging om die leegte te leren vasthouden. ‘De aikidoka kan in de leegte zichzelf in beweging zetten zonder het punt te verstoren,’ zegt Wilko in het Engels voor de klas.

Lekker kort en snel werken, echt Wilko zijn stijl. Ik houd daar wel van. Het gaat meer om de principes te leren voelen en begrijpen, dan om het uitvoeren van een hele techniek. Dat is wat ik zo waardeer aan zijn stages. Al die prachtige didactische tussenvormen vanuit verschillende aanvallen. Even eraan voelen en dan weer door naar de volgende. Vanuit ai hamni naar ikkyo, shiho nage, kokyu nage en later ook wat technieken vanuit katatedori. De start oefeningen met het zwaard komen later weer terug bij de aikido technieken: als je gepakt wordt vanuit ai hanmi dan kan je naar ikkyo ura of omote werken door je centrum te laten vallen en weg te draaien met je heup, of je been bij te schuiven en je hand te heffen.

Later nog wat bijzondere oefeningen waar je door op je horloge te kijken hoe laat het is je partner al uit balans krijgt; of hoe je de maximale extensie kan pakken door je eigen pols te voelen. Leuke en praktische tips om weer mee te nemen naar onze eigen dojo.