Afgelopen donderdag 2 april waren de eerste kinderlessen in Vleuten. Deze open lessen werden goed bezocht en daar waren we natuurlijk erg blij mee. Zo’n eerste les is altijd een beetje bijzonder. De lucht is dan haast zwanger van hoopvolle verwachtingen bij de kinderen, dat is natuurlijk logisch, zo’n eerste les. Een van de kinderen kwam er bij binnenkomst rond vooruit: ‘Ik vind het eigenlijk heel erg spannend!’ Ik zak door mijn knieën en kijk haar rustig aan. Dat is geen probleem, meld ik, want dat had ik ook de eerste keer. En iedereen die hier vandaag is, vindt het spannend. Gelaten stappen de nieuwe kinderen op de aikido tatami (mat). Er wordt met ballen gegooid door de andere leraren die aanwezig zijn om te helpen vandaag. Als ze eenmaal bezig zijn, is het al snel oké.

John, de aikido leraar in Vleuten, vraagt de kinderen om zich heen te zitten in een cirkel. Hij stelt zichzelf voor en vertelt dat hij het ook erg spannend vindt. De kinderen moeten lachen en het ijs is gebroken; iedereen ontspant zichtbaar. In elke budo zaal staat een foto van de grondlegger ervan, in zwart-wit. John vertelt dat dit opa aikido is: de man die aikido heeft uitgevonden en vertelt een stukje over de bijzondere geschiedenis van aikido. Het leren werken aan innerlijke kracht in plaats van te vechten. Dan laat John de kinderen zichzelf aan elkaar voorstellen. De namen komen er een voor een uit. Sommigen met een luide stem, anderen wat voorzichtiger. Na het uitleggen van de regels in een dojo (aikido oefenruimte) begint de les met tijger-tikkertje. Er worden drie tikkers aangewezen en het is direct een grote puinhoop in de dojo. Iedereen rent gillend rond of kruipt onder een ander door om deze te bevrijden. De ouders aan de kant kijken met een glimlach naar de rennende kinderen.

Tim Smits uit Woerden wordt de vaste assistent leraar van John. Het lijkt hem leuk om in de toekomst ook les te gaan geven en John gaat hem begeleiden in dit traject. Tim zal straks in Vleuten hier en daar een deel van de les voor zijn rekening gaan nemen. Na het spel wordt er opnieuw een kring gemaakt nu voor de taiso (warming-up). Een reeks van rek- en strek oefeningen volgen elkaar in rap tempo op. Een van de kinderen laat de blik afdwalen door de zaal, kijkt naar de foto van opa aikido en dan naar John. Ik zie het gebeuren. Ineens roept hij spontaan hardop: ‘Hé, u lijkt op opa aikido!’ De leraren kijken naar John, vervolgens naar de foto en zoeken elkaars ogen over de hoofden van de kinderen heen. We knikken instemmend naar elkaar en schieten dan in de lach. De gelijkenis is inderdaad treffend. De les gaat verder over rollen en vallen; met elkaar één techniek. Tijdens het laatste deel van de eerste les, loopt de gang al weer aardig vol met de volgende groep: de jeugd (van 11 t/m 14 jaar).

De aanpak in deze groep is iets anders, want hier krijgen ze direct al echte technieken aangeboden. John vraagt nu Benjamin voor de klas en geeft een korte demonstratie aan deze nieuwkomers. John werkt rustig, maar Benjamin vliegt alle kanten op. Het is mooi om een beeld neer te zetten waar deze nieuwe generatie naar toe kan groeien. Dat is natuurlijk niet in een paar maanden geregeld, maar het geeft wel een prima perspectief van de mogelijkheden die aikido biedt. Bij deze taiso laat John iedereen achterover vallen op commando. Het leren vallen en veiligheid staat natuurlijk op nummer één in een aikido dojo. Daarna een techniek. Een meisje is verwonderd dat ze haar broertje met gemak op de grond kreeg. Het broertje trouwens ook. Daarna wisselen ze van rol van mag het broertje het zusje omgooien. Blij verrast dat het hem ook lukte en het evenwicht weer was hersteld. Er werd direct al lekker serieus gewerkt in deze tweede groep. Wij kijken uit naar volgende week!