Van 12 juli tot en met 18 juli was de aikido zomerschool te Markelo. Dit keer een bijzondere want daar was de combinatie van Christian Tissier die samen met Wilko Vriesman deze stage verzorgden. Meestal is het regen in Markelo in deze periode, maar dit keer was het weer wel heel bijzonder. Van 39 graden in de schaduw overdag tot windkracht hard met hagelstenen in de nacht. Je voelde gewoon dat de wind je tent aan het optillen was. Dus we moesten ’s nachts gauw onze tent uit om in onze onderbroek snel extra scheerlijnen vast te zetten. Maar ook heerlijke avonden waar we lekker in de zon ons eten hebben kunnen opeten. Overal hingen aikido pakken te drogen, zowel binnen als buiten.

Wilko heeft altijd een accent om mee te nemen. Dit keer was het thema ‘green shoulders’ wat betekent dat je allebei je schouders moet ontspannen (groen licht) alvorens de actie verder te vervolgen. Ook het gewicht dat je legt in de actie moet vanuit beide schouders gelijk zijn. Als het ware een driehoek die met de punt vanuit je buik naar beide schouders rechtop staat. De combinatie zwaard, Tissier en Vriesman was werkelijk een bijzondere. Tissier laat zien waarom je een bepaalde techniek op juist die manier alleen kan uitvoeren. Als zijn ‘uke’ met ushiro aanvalt en per ongeluk zijn ellebogen pakt in plaats van zijn polsen, komt Tissier lekker los. ‘Als je zo aanvalt, voelt het anders.’ Leer te voelen, vertelt hij. Christian vraagt om een mes en een zwaard en stap voor stap laat hij zien waarom je niet zomaar op een andere manier kan aanvallen…

Het zwaard snijdt daar waar je niet moet staan. Dat geeft een prachtig beeld bij de lijnen en assen waar Tissier het altijd over heeft. Dan pakt Wilko het tweede deel op. Laagje voor laagje ontrafelt hij hoe en waarom Christian zo werkt. Hier laag in de buik. Daar vooral centreren. Niet op de partner werken. Ook de varianten in het werken: de beer of werken met vuur. De kracht als het ware absorberen en teruggeven of ‘ineens’ met een soort ‘impuls power’ inkomen. Tja, mompelt Marc in de pauze. ‘Daar moest ik vroeger elk weekend iets van 500 kilometer voor rijden om het op deze manier te leren.’ Zo kan je zien dat de DAF de laatste jaren veel professioneler is geworden. Ondanks de hitte blijkt dat iets van 150 aikidoka’s elke dag trouw weer op de mat verschijnen om hun aikido te mogen beoefenen in deze geweldige combinatie van leraren. Een waar genot.