De laatste aikido lessen van het seizoen proberen we de kinderen altijd iets anders aan te bieden. De zoektocht is om toch ergens de relatie met aikido te zoeken in wat we ze gaan aanbieden. Via via kwam ik op een heel leuk contact: echte storytellers. Dat leek me geweldig om de kinderen aan te gaan bieden. De link naar aikido zou dan zitten in de verhalen. Ergens op een boekenmarkt trof ik ooit een prachtig boek met Japanse mythes en sages. Na het eerste contact met Jacolijne heb ik het boekje naar haar opgestuurd. Beiden zouden we kijken welke verhalen we geschikt zouden vinden voor welke doelgroep. Daar waren we samen al gauw uit. Voor de eerste twee groepen kozen we dieren verhalen met daarin de symboliek van een aantal thema’s als gulzigheid, dapperheid, ongelijkheid of oneerlijkheid. Er waren vooraf vragen bedacht die we de kinderen zouden stellen na het vertellen ervan. De groepen daarna kregen wat serieuzere verhalen over draken, samoerai’s, koningen en prinsessen; zen meesters en nog veel meer.

De kinderen wisten natuurlijk nog niet wat er zou gaan gebeuren, maar ze moesten wel hun kussen meenemen. Bij binnenkomst gingen ze raden: slapen, kussengevecht?! De kinderen werden verspreid rondom de twee storytellers: Jacolijne en Janneke, die beiden een opleiding hebben gevolgd in Engeland waar je verhalenverteller kunt worden. Beide vrouwen hebben gewoon een baan en zien deze activiteit als een plezierige hobby. Het contact met mensen die naar verhalen willen luisteren, grote en kleine, dat is hun passie en dat was ook duidelijk te zien vanmiddag. Ze zijn geweest in Nieuw Zeeland (Maori verhalen), Griekenland (Griekse mythologie), Frankrijk (Bijbelverhalen bij de kathedraal van Charters) en Schotland (zigeuners, travellers, rondreizende mensen met huifkarren en paarden die bij het kampvuur verhalen vertellen). Vier uur achter elkaar vertellen in een zaal is best een pittige uitdaging en het was fijn dat ze met zijn tweeën waren; de afwisseling geeft rust en ook een andere dynamiek per verhaal. Tussendoor kregen de kinderen van ons wat te drinken en te eten.

Traditie wil dat er eerst een kaars wordt aangestoken en de kinderen ‘ja’ moeten roepen om om het verhaal moeten vragen. Nou, dat was geen probleem – het dak bleef er nog net op zitten. Toen iedereen zich genesteld had op zijn kussen, een fijn plekje had gevonden – liggend, zittend of hangend, konden de verhalenvertellers beginnen. ‘Er was er eens lang lang geleden in een land hier heel ver vandaan…’ Er was direct aandacht in de zaal. De dames praatten zachtjes en daarmee trokken ze de kinderen als het ware naar zich toe. Je moest je inspannen om te luisteren en dat merkte je ook aan de houding van de kinderen die zaten. Al snel leunden ze of schoven ze iets naar voren om het nog beter te kunnen horen. Doodse stilte verder in de zaal. Jacolijne had een houten paddenstoel meegenomen om op te zitten. Wie op de paddenstoel zat, ging vertellen. Tiddalike de kikker, Het kleine golfje, De tijger, Torretje en Leeuw, De sissende slang. Tussendoor de verwonderde of juist verontwaardigde vragen van de kids. Iedereen zat er helemaal in. Heel gezellig.

De twee groepen daarna was een stuk drukker qua aantallen. De kinderen van ook de andere locaties en de groep aangepast sporten schoven nu aan. De hele mat vol als ze in een rij zaten bij het groeten bij aanvang van de les. Hier kwamen de Japanse verhalen aan de orde. Het eerste verhaal ging over een 100-potige draak die in een groot meer kinderen van de drakenkoning stal. Tja, dat kan natuurlijk niet. Een dappere krijger gaat hem helpen die draak te verslaan. Tsjonge, wat kunnen deze dames goed en mooi vertellen. Je zag het gebeuren allemaal in je verbeelding. Heel levendig. Rode konen op de wangen van de kinderen, want de verhalen waren ook echt spannend. Heerlijk die pauzes in het vertellen. De spanning vasthouden, of juist wat op laten lopen. Heel knap gedaan. De details waren onnoemlijk tijdens het vertellen en zo, dat het toch niet saai werd. Niet alle verhalen eindigen in Japan met een goede afloop en dat zijn wij niet zo gewend. Bijzondere stiltes volgden. Als laatste afsluiter een hilarisch verhaal over een appel en een filosofische drol die elkaar in de rivier tegenkomen. Er werd heerlijk gelachen en wat ons betreft een fantastische middag!