Een maandje geleden kwam via de mailbox van Aikido Groene Hart het verzoek voor een aikido workshop binnen. Verrassend, want meestal gaat dit via Aikido in Company. Het verzoek ging om een workshop zelfverdediging. Geïntrigeerd door het korte bericht, vroeg ik om meer informatie: hoe groot is de groep, hoe oud zijn de deelnemers, wat is het thema waar jullie naar op zoek zijn. Na enige tijd had ik telefonisch contact met Sterre. Er was iets in haar stem en haar zoektocht naar het doel voor de workshop, waardoor het me erg leuk leek om dit aan te gaan. Het ging om een groep van oud-studenten die nog steeds jaarlijks met elkaar contact hebben. Zestien meiden waren het in totaal. Vroeger zagen ze elkaar eens per week op de woensdag, maar iedereen heeft inmiddels een baan en een leven opgebouwd. Het was nog niet helemaal duidelijk wat we nu precies gingen doen, maar ik besloot de uitdaging aan te nemen. Of het in Kamerik kon? Even afstemmen met dojohouder Benjamin Langendoen en de school of de zaal vrij was. Allemaal geen probleem. De energie was blijkbaar goed gericht. De zaal was al gelegd, want Ben kon de matten na de kinderlessen van de ochtend gewoon laten liggen. Ik was door omstandigheden iets te laat en zal je altijd zien: kom ik achter Sinterklaas en een hele zwerm Pieten te hangen. Natuurlijk ook een hele stroom ouderen en kinderen erachteraan…

Gelijk met de dames kwam ik binnen. Even de hand schudden, snel omkleden en daarna de ontmoeting in de zaal. Super frisse en alerte jonge vrouwen. Leuk, open, ontvankelijk en stevig in uitstraling. Allemaal wel eigenlijk, ieder op haar eigen manier. Na een korte voorstelling van ons uit en een toelichting op aikido, vroeg ik wat ze graag wilden weten en doen. Sommigen waren benieuwd naar de filosofie, anderen hadden nog nooit van aikido gehoord; een verzoek om wel wat meer van het omgaan met druk te willen weten; grenzen stellen vond iemand lastig. En: hoe kan je omgaan met conflicten en lastige situaties. Gaandeweg in het rondje ontstond bij mij een beeld van de workshop. Je stopt de verzoekjes in een kastje en sorteert ze dan in volgorde, de aanpak van de workshop. Prima, daar konden we wel wat mee. Even een korte warming up in een grote cirkel. Warmte in het lijf en de spieren wat oprekken. Als eerste de vraag: hoe ziet aikido eruit. Ik leg uit over het verstoren van balans en waar de zwakke plekken zitten in de houding bij de aanvaller. Je kunt iemand zo omtrekken. Benjamin valt om. Ongeloof op alle gezichten. Okay, ga dit maar even met elkaar proberen… Direct gingen ze staan en elkaar omtrekken en duwen. Verbazing alom over het gemak ervan. Daarna een korte demonstratie met aanvallen en de simpele balans verstoringen die ons zo vertrouwd zijn. Langzaam en snel; om beurten.

Heel mooi om te zien dat ze direct begrepen dat het ging om elkaar ook een positieve ervaring mee te geven. Helpen en proberen. Experimenteren. In sommige workshops doen de deelnemers het één keer en gaan dan naar je staan kijken. Deze dames blijven proberen, vanuit verschillende invalshoeken. Leuk die nieuwsgierigheid. Alle ingebrachte thema’s zijn aan de orde geweest en geadresseerd naar degene die ze had ingebracht. Veel over communicatie had ik erin verweven. Ook praktijksituaties op de werkvloer passeerden. Druk op werk en hoe je daarop reageert. Je te veel aanpassen, dat gaat weer van binnen werken bij jezelf. Grenzen stellen: lukt dat en hoe voelt dat? Proberen en iemand in haar kracht zetten. Een kort moment is meestal voldoende om de ervaring te bestendigen. ‘Heel confronterend,’ vertelde iemand op het einde. Verwondering over wat er allemaal achter zat, de psychologie achter aikido. Iemand had verwacht dat ze veel moesten vallen en opstaan; dat was meegevallen. De nieuwe generatie is sowieso een stuk opener in de communicatie valt mij op. Prima onderlinge sfeer ook. Gemiddelde leeftijd in de groep was zesentwintig jaar. De workshop was een half uur uitgelopen, maar dat was geen probleem. Erg geslaagde middag. We hebben er zelf ook plezier in gehad. De meiden gingen hierna eerst lekker met elkaar wat koken in een huis in Kamerik en daarna gezellig wat stappen in Utrecht.