Anne-Lotte stuurde vroeg in de ochtend nog een laatste email. Het was gisteren nog niet helemaal duidelijk hoe laat we nu precies verwacht werden. Zaterdag 9 april was de al eerder aangekondigde Sport- en Beweeg dag Extra van Sportservice Provincie Utrecht. Zij organiseerden een speciale dag voor allerlei mensen met een beperking, van jong tot oud, voor de gemeenten De Ronde Venen, Stichtse Vecht en Woerden. Aikido Groene Hart had zich opgegeven om twee workshops te draaien deze ochtend. Volgens de indeling op papier zouden we naast de boogschiet vereniging staan. Wat op zich ons al een spannende uitdaging leek?! In het email bericht van Anne-Lotte schreef zij diezelfde ochtend dat we inderdaad een uurtje later zouden kunnen arriveren, zoals ik had verzocht in een eerder bericht. Direct een Sms-bericht naar John en Bas gestuurd, want oorspronkelijk werden we om 09:00 uur verwacht. Nog even rustig aan en zo was er nog wat tijd om andere zaken te regelen voor vertrek. We ontmoetten elkaar voor de ingang: alle drie binnen dezelfde minuut reden we tegelijk het terrein op. Alsof we het hadden afgesproken, zo precies op tijd. Sandra, onze vaste sportconsulent, kwam de trap aflopen en ons begroeten. We hadden haar al een tijdje niet meer gezien. Na een kort, hoe-gaat-het gesprekje, ontvingen we drie consumptiebonnen. Eerst even een bakkie met elkaar boven in de kantine; daarna snel omkleden en naar de plenaire aftrap.

Een zeer grote hal waar iedereen werd verzocht om links te verzamelen. Anne-Lotte opende en bedankte iedereen voor zijn komst. Het was stil in de zaal. De mensen keken afwachtend naar haar en naar elkaar. Niet zo heel erg druk. Vooral verenigingen die mede hun eigen leden hadden meegenomen. Snel de matten leggen en nog even hier en daar een praatje maken. Bas had contact gemaakt met de boogschietvereniging, die gelukkig de drie gifgroene schietschijven de juiste richting op had geplaatst. In het midden – op de roos, hingen ballonnen. Bas kon het natuurlijk niet laten en stond binnen een mum van tijd met een boog in zijn handen. Na enige tijd hoorden we de fel begeerde ‘pang’ van de knallende ballon. Gejuich en geklap. Anne-Lotte kwam naar ons toe lopen of we onszelf wilden voorstellen na de eerste demonstratie en melden dat ze bij aikido terecht zouden kunnen. Wij zouden twee workshops geven die ochtend en er hadden zich twee maal drie personen zich bij ons aangemeld. Een schamele opkomst voor al het werk dat deze organisatie erin had gestoken. Ik sprak de mensen in de zaal en op de tribune toe dat ze allemaal welkom waren om zich bij ons op de mat te voegen. Terug naar ons eigen zaaltje en er kwamen inderdaad twee kinderen en een man naar ons toe. Gezellig in een cirkel en een kort vraaggesprekje waar ze nu eigenlijk naar op zoek waren. Een korte toelichting over aikido en daarna begonnen we aanvankelijk met een strak lesplan; maar daar bleef al snel niets meer van over…

Voor we het wisten kwamen er steeds meer kinderen bij ons op de mat. Na wat afwachtend kijken vanaf de zijkant, kwamen ze aarzelend dichterbij met het verzoek of ze mee mochten doen. Geen probleem natuurlijk. Binnen de kortste keren was de mat vol met rollende en vallende kinderen. De structuur van de les was al snel verdwenen en improvisatie nam het over. De kinderen werden verdeeld over de drie leraren: John, Bas en Peter. Ieder van ons met zijn eigen groepje aan de gang. Voor we het wisten waren we eigenlijk alle drie aan het lesgeven. Af en toe wierp ik een blik naar boven waar mensen vanuit de kantine door het raam met blijde gezichten naar ons aan het kijken waren. De tijd vloog voorbij. Naast ons galmde het lied ‘Ik voel me zo sexy als ik dans.’ Van alles was er te doen: rolstoeldansen, voetbal, korfbal… Je kon het allemaal even proberen. Als laatste om 12:30 verzamelen nogmaals in de centrale zaal. Er zou een demonstratie worden gegeven door ‘De swingende wielen’ uit Woerden. Iemand stond te dansen met een ander zittend in een rolstoel. Met verbazing heb ik zitten kijken. Zwierig werd de vrouw in de rolstoel door de zaal getrokken. Fysiek best pittig schatte ik zo in: trekken en duwen, maar vooral de beweging gaande houden. Goed hoor dat dit soort maatschappelijke initiatieven worden genomen. Alleen in Woerden al kunnen deze kinderen bij zeventien organisaties terecht. Daar moet voor ieder van hen toch wel iets tussen zitten waar ze hun beweging en vertier kunnen halen!