Ik zie rechts voor me de grote grijze tweeling eieren, althans zo zien ze er voor mij uit. In werkelijkheid zie ik in mijn ooghoek dat het om een waterzuiveringsinstallatie gaat. Vlak bij Antwerpen ben ik nu. Altijd een drukke bedoeling daar op de weg – zelfs op zondag. Als ik de stad voorbij ben, rijd ik op de A12 richting Brussel. Op een gegeven moment verschijnt daar een lange rij bomen aan weerszijden van de weg met prachtige licht en donkergeel gekleurde bladeren. Een verrassend gezicht wat prima bij de tijd van het jaar past, alleen een beetje uit het beeld van een stad. Door deze kleuren komt ineens het okergele plaatje van de poster van de Doshu 2016 in mij naar boven. Dat hebben ze destijds goed ingeschat die herfstkleuren schiet mij te binnen. Langzaam kom ik in de juiste sferen. Ik rijd richting de haven en passeer grote gele hijskranen links en rechts. Bij nummer 86 schiet ik tussen twee grote pilaren door naar beneden richting de parkeerplaats. In kom in een grote hal met heel veel mensen erin. Op zoek naar de Aikido Groene Hart leden die ergens hiertussen zitten. Mijn ogen kruisen die van Wilko en we groeten elkaar woordeloos. Hij herkent blijkbaar mijn zoekende blik, want wijst direct helemaal achterin de zaal links met zijn vinger. Ik knik dankbaar voor de informatie en zie een tijdje later inderdaad de door mij gezochte groep zitten. Richard, Hans en Christiaan had ik net gekruist. Zij waren het hele weekend al geweest en naar huis. Dmitry kwam ik later op de mat nog tegen. Op een TV scherm kon je de zaal inkijken waar kinderen les kregen.

De dojo was in een hele grote hal met zeven grote mos groene stalen deuren. Het plafond was van glas wat een heerlijk ruimtelijk gevoel gaf. Dit moest iets zijn geweest van een oude loods of magazijn, dacht ik hardop. Aan de wand hing een Belgische vlag, een Japanse vlag en een groot portret van O’Sensei, met daarnaast Kisshomaru wat kleiner. Een mat van 2500 vierkante meter is niet niks. Twaalf rijen aikidoka’s zaten keurig naast elkaar te wachten op Christian Tissier (achtste dan) die de aftrap zou geven. Hij loopt super relaxed naar het midden van de zaal voor de voorste rij aikidoka’s langs. We groeten elkaar en de stage gaat beginnen. Het eerste half uur zegt hij eigenlijk niets. Hij doceert wel met zijn mimiek. Knikkend en vriendelijk bevestigend als een beweging goed gaat. Als hij een foute beweging demonstreert schud hij met zijn hoofd en kijkt dan lang en intens het publiek aan. Haast beeldtaal. Daarna nog een keer op de juiste manier. Heel interessant dat hij zo aan een meertalig publiek duidelijk kan maken wat hij van ons verlangt. Als hij de techniek katatedori ikkyo omote doet, maar hij een lemniscaat achtige beweging. Een achtje, zo gezegd. De lemniscaat staat symbolisch voor het oneindige of het eeuwige. De techniek loopt bij Tissier altijd door, haast zonder pauzes onderweg. Ik werk met iemand die duidelijk niet gewend is om met de lijnen en assen van Christian te werken. Ik doe het langzaam en rustig voor telkens waar hij de weg kwijtraakt. Hij is verrast, vertelt hij ineens in het Engels, over de eenvoud en lichtheid van deze uitvoering.

We werken heerlijk lang door, wat ik erg prettig vind die dag. De variant nikkyo wordt lekker traag en stroperig uitgevoerd, maar wel non-stop. Telkens zoek ik een ander soort partner op dit soort stages. Lichte, zware, ervaren, beginnelingen et cetera. Dan kijken of je jouw eigen manier van werken vast kunt houden. Christian geeft dan ineens voor de klas een aanwijzing over de uke rol: Don’t give up! Hij draait zich ineens weg als iedereen naar hem kijkt. ‘Feed the action’. Hij komt constant als gelijke terug in de rol van uke en blijft zijn buik naar tori richten. Het plaatje straalt waardigheid uit als hij het doet. Dan naar yokomen ikkyo omote en ura. Na een kwartier pauze verschijnt de Doshu in de zaal. Toch altijd aardig om een icoon in werkelijkheid te zien. Er staan twee extra vertalers op de mat: een voor de Franse taal en een voor de vertaling in het Engels. Ze hebben niet veel te doen, want de kleinzoon van O’Sensei is niet zo’n prater. Hij doet alles zeer rustig en kalm voor. Onverstoorbaar haast. Wat mij opvalt is dat hij de onbuigzame arm in al zijn technieken weet vast te houden. Waardoor het er erg rond uitziet, zijn aikido. We beginnen met een ushiro ryote dori waar we elkaar in de lucht draaien. Een soort omgekeerde tenchi nage. Je hoeft elkaar niet te laten vallen waardoor een soort rek of strek oefening wordt. Ik had deze al eerder op een stage gezien en gebruik deze vaak na de gevorderden les om af te koelen.

De Doshu legt uit door de techniek heel vaak voor te doen. Zo programmeer je feitelijk ook de beweging bij anderen. We werken heel wat technieken af: kokyu nage, ikkyo omote en ura, irimi nage en shiho nage. Allemaal vanuit de ushiro ryotedori. Het werken is ook non-stop als we trainen. Er wordt niet veel gepraat, vooral hard doorgewerkt. Wat ik zelf erg prettig vind. Als ik achterom kijk tijdens de uitleg zie ik dat de zaal in tweeën is verdeeld. In het midden hangt namelijk een groot videoscherm zodat je ook achterin naar de Doshu kan kijken. Een mooie oplossing voor het probleem van de grote getale. Dan ushiro ryokata dori shiho nage. Mijn uke houdt beide schouders erg stevig vast, waardoor ik hier en daar stagneer. In mijn hoofd zoek ik terug naar de bewegingen die de Doshu heeft laten zien zojuist voor de klas. Oh ja, ik zie hem ineens zakken als hij eronderdoor probeert te gaan. Tussen de armen door. Tijdens het doordraaien varieer en experimenteer ik met deze teruggehaalde momenten en opeens lukt het. Mensen om ons heen stonden naar ons te kijken omdat ook zij er blijkbaar niet uitkwamen. Instemmend geknik van mijn uke en nu hij. Erg leuk om op dit soort grote evenementen te zijn. Het zijn gebeurtenissen die je niet vaak meemaakt. Aan het einde worden iedereen hartelijk bedankt: de leraren, de hulporganisaties en natuurlijk de Doshu zelf. Ze krijgen een oorverdovend applaus van iedereen. Iedereen wordt verzocht om even te helpen met de matten. De karren worden naar binnen gereden en we pakken de matten. Met zijn allen is het zo geregeld. Een mooie gebeurtenis.