Docente Ilse Hoppers opent op dinsdag 9 september de nieuwe dojo in IJsselstein. Het is een prettige dojo met hout gekleurde muren en een lichtbruine vloer waar de bekende vrolijke grondlijnen van een sporthal op gemarkeerd staan. Het is haast net of je thuiskomt in deze ruimte. Een warme uitstraling waar Ilse open en hartelijk de meer dan twintig deelnemers van de eerste open les in verwelkomt. Ze stelt zich voor en vertelt hoe het programma van de avond eruit gaat zien. Er zijn al een aantal nieuwkomers in budo pak gestoken. Later vernemen we dat ze andere krijgskunsten hebben beoefend: karate en jiu jitsu. Beiden zijn vanuit een ander perspectief enige tijd geleden gestopt vanwege blessures, vernemen we later in een gesprek na de les. Daar aikido geen competitie element bevat, zijn ze hier nu op afgekomen. Iemand die ooit met plezier budo heeft beoefend, gaat dit op den duur toch missen. Dat hoor je wel vaker. Aikido kan je tot je negenennegentigste jaar blijven beoefenen, dus bij ons kunnen ze voorlopig nog even vooruit.

Na de warming-up vraagt Ilse iedereen in een cirkel om zich heen. “Aikido kent een van binnen naar buiten methode van werken. Door het toepassen van Aikido ontwikkelen we een innerlijke kracht waarbij de resultaten als vanzelf ontstaan. Men traint zichzelf en van daaruit ook de ander en de omgeving. Er wordt een verbinding gemaakt van jezelf in jezelf, van jezelf met de ander (en), van jezelf met de ruimte. In de meest ruime zin van het woord. Zo heeft iedereen zijn eigen aikido pad. Bij Aikido heerst er geen cultuur van blame and shame, geen rivaliteit, geen vechtersmentaliteit en het heeft geen wedstrijden. Aikido staat voor het de- escaleren van de (be)dreigende situatie. Bij Aikido is men er niet op uit om iemand pijn te doen. Voor de meesten is het een weg die verrijkt.” Ze licht verder in het kort de etiquette toe en vertelt iets over de grondlegger en de recente mondiale toename van onze krijgskunst.

Dan vraagt ze twee gevorderde aikidoka’s om in het midden te gaan staan en legt aan de hand van hun posities de aikido basishouding en de rollen van uke (ontvanger van de techniek) en tori (degene die de techniek uitvoert) uit. Dan laat Ilse de twee aikidoka’s langzaam twee technieken voordoen waarbij ze een en ander toelicht onder andere over het belang van de afstand tussen uke en tori en het nemen van de de ukemi: “Het nemen van de ukemi, het accepteren van het ontvangen van de techniek, is belangrijk voor het trainen van de status van paraatheid, maar ook om je te ontwikkelen. Hoe beter je de rol van uke oefent hoe beter je jezelf ontwikkeling in je tori rol”. Een zeer ontspannen sfeertje hangt er in de zaal. Hierna gaan de deelnemers zelf aan de slag. De aikidoka’s zoeken elk een partner en iedereen gaat met een eerste techniek aan de slag: ai hanmi ikkyo omote.

Twintig minuten voor tijd klapt ze in haar handen en gaat zitten voor de groep. Vier aikikoka’s worden voor de klas gevraagd om in tweetallen wat technieken te demonstreren. Het linker tweetal aan kant van Ilse doen de technieken statisch en de twee aan de rechterkant dynamisch. Bij de uitvoer van de technieken aan de ‘beginner’-kant loopt er iets op een gegeven moment niet goed. Er ontstaat wat ongemak aan de kant bij de toeschouwers. Hier en daar wordt er wat heen en weer geschoven of naar de grond gekeken. Als ze het na een tip van Ilse het nog niet oppakken, staat ze rustig op en loopt naar het tweetal toe. Ze doet het voor en gaat weer zitten op haar plek. Nu loopt de techniek weer lekker. Het andere tweetal draait op volle toeren. Beide aikidoka’s trainen toevallig voor hun tweede dan passage dus de bewegingen waren ruim en groot. Veel rollen en hier en daar een vrije val.

Als laatste nog een plenaire oefening waar je goed voelt hoe je met de weerstand van de partner kan spelen. Doorduwen levert alleen maar meer weerstand op en dan gaat het om een gegeven moment om kracht, vertelt Ilse. Dan beweegt ze kort even mee met de weerstand van degene die zo aan het duwen is en duwt hem daarna met het grootste gemak naar achteren. Het blijft vreemd dat wij zo geprogrammeerd zijn op weerstand: als we duw-kracht ontmoeten, zijn we allemaal geneigd om direct terug te duwen? Van dat fysiologisch dominante principe maakt de aikidoka graag gebruik. Ilse bedankt iedereen hartelijk voor zijn en haar komst naar de nieuwe dojo. Fijn dat er ook gevorderde aikidoka’s vanuit de andere locaties Aikido Groene Hart bij waren. Dat scheelt toch enorm op zo’n eerste les om daarmee toch een betere aikido ervaring mee te geven aan de geïnteresseerden. Ilse groet af naar de groep met domo arigato gozai mashita – ontzettend bedankt!