Vijfentwintig miljoen euro was er gedoneerd aan Nepal en er was niets van terug te zien op onze rondreis door dit prachtige land. We zijn een groot middendeel van Nepal getrokken, maar zagen nergens grote opruim of herstel activiteiten. Behalve die van de bewoners zelf. Grote stukken weg waren gewoon weggereten voor de huizen. Deze werden, toen wij daar waren, volgestort met puin om de huizen weer normaal benaderbaar te maken. De aardbeving van vorig jaar had enorme schade achtergelaten. Veel mensen zijn hun landbouwgrond kwijt en hele rijen huizen verwoest. Waar mensen eerst iets van zichzelf hadden, zekerheid in hun bestaan wisten, was het in een oogwenk verdwenen. Wij spraken diverse mensen, die nu naar alternatief werk zoeken om de monden van hun gezin weer te kunnen voeden. Hartverscheurende verhalen hebben we gehoord in de persoonlijke gesprekken aldaar.

Wij hebben vanuit de vereniging gezocht naar een duurzame manier om de Nepalesen op de een of andere manier te helpen. In Chitwan kwamen we een weeshuis tegen. Eenmaal binnen zagen we op een bord de foto’s van de weeskinderen met hun historie. Bijaya (4 jaar): ouders dood door een elektrisch incident. Sasmita (10 jaar): moeder gedood door olifant en vader slachtoffer van verlamming. Prinshu (7 jaar): moeder dood door kanker en vader mentaal ziek… In totaal een lijst van elf kinderen. We hebben ze gezien en gesproken. De weeskinderen worden zelf geholpen door allerlei moeders uit het dorp: een om schoon te maken, een om te koken, een om te wassen. Iedereen draagt zijn eigen steentje bij. De kinderen helpen elkaar onderling ook. Ze werken in de stad en wat ze verdienen, stoppen ze in de grote huishoud pot. Zo weten ze zich al jaren te redden.

Het huis wordt gehuurd door het weeshuis. Er valt heel wat te verbeteren. De slaapkamers zijn super klein. De keuken haast onmogelijk om in te koken. Ze hebben ons het hele huis laten zien. Er valt veel te doen om te helpen. Het weeshuis zelf valt niet zo op. Soms lopen toeristen langs en geven ze eenmalig wat. Verder collecteren de kinderen bij de hotels om de eindjes elke maand aan elkaar te knopen. De manager Binod regelt vooral regelmatig wat vanuit zijn netwerkrelaties als manager bij zijn echte baan. De kinderen vertellen hun toekomst dromen aan ons terwijl we met ze een kopje thee drinken voor het huis. Het meisje Sasmita vertelt ons dat ze graag verpleegster wil worden om andere mensen te helpen. Ze willen dolgraag Engels leren. Tijdens ons bezoek is er veel plezier met ballonnen die we in de lucht proberen te houden. De sfeer is fijn. Hoe kunnen we bijdragen?

In de avond hadden we een gesprek met de President en de Manager. Wij stelden voor om gedurende een periode van vijf jaar het huis financieel te ondersteunen. Hun monden vielen open. Dat had nog nooit iemand bedacht, maandelijks voor een vaste periode. Dat zou geweldig zijn. Op onze vraag wat nu het meest noodzakelijke was, kregen we als antwoord: de rijst is elke keer erg duur. Totale maandelijkse lasten hiervoor: veertig euro. We hebben afgesproken om een projectplan te maken waarin we naar de toekomst toe iets gaan opbouwen met elkaar. Onze gids Keshar is inmiddels bereid gevonden om viermaal per jaar langs te gaan en te kijken hoe het gaat. In ieder geval staan wij garant voor de rijst elke maand de komende vijf jaar. Wij gaan proberen om naast onze reguliere vaste bijdrage ook naar de toekomst extra geld in te zamelen voor het weeshuis.

Wil je ook bijdragen aan dit project, laat het ons dan weten via info@aikidogroenehart.nl.