Aikidobridge, een vriendschappelijke seminar als initiatief om verschillen en gelijkenissen te ontdekken in het pallet der stromingen en stijlen van aikido. Een kans om les te krijgen van drie (internationale) top instructeurs: Christian Tissier Shihan, Hiroshi Ikeda Shihan, Wilko Vriesman Sensei.

Wilko doet de aftrap. Hij laat ons niet alleen het contact punt pakken, maar vertelt duidelijk dat je het punt ook moet kunnen controleren. Anders heb je er niets aan. De partner kan het punt dan zo verlaten en loopt gewoon weg. Dat is na een paar keer proberen snel duidelijk. Het contact punt voor jezelf houden en onder je eigen centrum. Een licht punt moet het ook zijn. Hard werken dus. Dan laat hij ons na de entree in de actie van vast contactpunt naar contactpunt lopen op een stilstaande uke. De aanval is katatedori. Van het punt, na de entree naar irimi nage en vervolgens achterlangs naar ikkyuo ura. Als jij nog steeds gecentreerd bent, kun je het punt eenvoudigweg laten vallen en werk je met gemak je uke naar de grond. Veel geleerd over het gecentreerde contact.

Ikeda. Tja, dat blijft een verhaal apart. Hij vertelt dat hij de balans van de partner zal pakken, geeft aan dat dit is gebeurt en of we het allemaal goed gezien hebben (nee dus) en zegt dat het allemaal ‘very very simple’ is. Zijn verhalen zijn prachtig. Als de ander je vast heeft, dan heb jij ook de ander vast. Je moet je dan verplaatsen alsof je je boken vast hebt. Jij en de arm van de ander zijn dus een geheel. Dat is mooi. Je moet andersom denken. Ik zei het zelfs zachtjes hardop: ‘wauw’. Een nieuw inzicht. Maak eerst verbinding, anders wordt het een gevecht, zegt Ikeda. Dan jezelf verplaatsen door eerst de balans van de partner te verstoren. Hij doet een interne ‘wave’ en het is gebeurd? Nog veel oefenen…

Het laatste uurtje was Tissier. Die werkt van punt naar punt. Niets gebeurt er onderweg. Okay… Dan mag ik het bij hem zelf proberen bij hem. Ik probeer bij katate dori shiho nage ura het eerste contactpunt te bewegen. Hij verstart. Hij kijkt me rustig aan. Nogmaals. Hij schudt nee. Dan moet ik hem aanvallen. Het punt is licht. Ineens staat hij ondersom?! Als ik hem verbaasd aankijk, vlieg ik direct ook door de lucht. Ik zie hem onderweg glimlachen. Ik sla af en mag het nu nog een keer bij hem proberen. Het lukt redelijk. Ook als uke moet je mentaal al naar het volgende punt gaan. Anders wordt je verrast in de techniek. Geweldig om zo te mogen trainen. Hij laat het je van binnen ook voelen, dat is snel leren.

Deze brug om de verschillen te slaan tussen deze drie zal voor nu en in de toekomst een eenheid brengen in het aikido. Met dank aan Wilko voor het organiseren hiervan. Dat er nog veel van dit soort initiatieven mogen volgen…